De Stille Droogte

Over partners die langzaam vergeten elkaar te daten.

Het is niet seks die als eerste verdwijnt in een lange relatie.

Het is de hand op de onderrug terwijl de ander thee inschenkt. Het is het zachte tikje tegen de heup wanneer twee mensen elkaar in een drukke keuken passeren. Het is de pink die zoekt, onder de eettafel, naar de pink van de ander. Dát verdwijnt eerst. En wanneer dat eenmaal weg is, zonder dat iemand het merkt, sterft alles wat erop volgde langzaam af, als een plant die geen water meer krijgt en eerst haar bladeren laat hangen voor ze helemaal verschrompelt.

Ik noem het de stille droogte.

Ik zie hem elke week in mijn werkkamer. En een collega die als gigolo werkt vertelt mij dat hij precies hetzelfde ziet bij de vrouwen die bij hem komen. Het patroon kent geen geslacht. Het komt voor in elke lange relatie, ongeacht wie je liefhebt of hoe lang.

Want hier is wat ik geleerd heb over mensen: ze veranderen.

Soms veranderen twee mensen sámen. Twee bomen die hun wortels in dezelfde grond hebben geslagen en die naar dezelfde lucht groeien. En soms, even vaak- veranderen ze náást elkaar, ieder in een eigen richting, en op een ochtend kijken ze in de spiegel en herkennen ze de persoon naast hen niet meer helemaal. Dat is geen falen. Dat is leven. Het wreedste is alleen dit: je blijft, telkens opnieuw, hopen dat het een fase is. Een drukke periode. Een moeilijk jaar. En zonder dat je het merkt, wordt de fase de nieuwe realiteit. De drukke periode wordt het normaal. En je zit twee jaar later naast iemand met wie je nauwelijks nog praat, terwijl jullie allebei nog steeds denken dat het wel weer overgaat.

De tweede oorzaak, minstens zo belangrijk: is dat we elkaar niet meer dáten.

In het begin van een relatie kijk je naar de ander zoals je naar een vreemde kijkt die je wil leren kennen. Je vraagt dingen.

Je luistert.

Je let op de stilte.

Je merkt op dat ze haar haren anders draagt vandaag, of dat hij sinds een week zachter praat.

Je legt een hand op een schouder zonder dat er iets gevraagd moet worden. Je bent attent, niet uit plicht, maar uit nieuwsgierigheid. Die o zo vurige nieuwsgierigheid.

En dan, langzaam, komen de logistiek en de plichten binnen. Wie zet het vuilnis buiten? Wie haalt het kind van school? Wie heeft dit weekend boodschappen gedaan? Wie heeft de huurder gemaild? Twee mensen die ooit een geheim gingen ontdekken in elkaar worden management partners van een gezamenlijk project dat „ons leven” heet.

Goede collega's vaak. Loyaal. Efficiënt. Maar tegen een collega zeg je niet welk gedicht je vanmorgen op de tram hebt herlezen. En op de onderrug van een collega leg je geen hand.

In een samenleving die zoveel van ons vraagt; werk, kinderen, ouders, vrienden, sport, gezond eten, fiscaal in orde zijn, sociale media bijhouden, je goed informeren over de wereld,... kruipt alles wat van waarde is langzaam op het takenlijstje. Inclusief de relatie. En zodra iets op een takenlijstje staat, voelt het als een taak. Taken vermoeien. Verlangen niet.

Dat is waarom mensen bij ons, sekswerkers, komen.

Niet omdat hun partner geen mooie partner is. Niet omdat ze niet meer liefhebben. Ze komen omdat ze één uur, één avond, niet de perfecte partner hoeven te zijn. Omdat aanraking weer alleen aanraking mag zijn. Zonder dat er naast de betaling iets bij hoort, zonder dat er iets uit moet volgen, zonder dat het op een lijstje staat. Ze komen om even te ontspannen in een lichaam dat geen vraag heeft.

Ik schrijf dit niet om iemand te beschuldigen. Niet de partner die thuis wacht. Niet de klant die bij mij komt. Niet de man of vrouw die zich, terwijl ze dit leest, vaagjes herkent in een van deze zinnen.

Ik schrijf dit omdat ik wil dat mensen weer met elkaar gaan praten.

Niet over de boodschappen.

Niet over het schoolfeest.

Niet over de monteur.

Praat zoals jullie praatten toen jullie elkaar nog niet helemaal kenden. Vraag iets nieuws. Vraag hoe het werkelijk gaat. Vraag wanneer hij of zij voor het laatst het gevoel had dat jullie naast elkaar zaten en niet tegenover een takenlijst. En wees stil wanneer er een antwoord komt. Dat stilzwijgen is de informatie. Niet het antwoord.

En daarna nadat jullie elkaar eens echt in de ogen hebben gekeken, leg vandaag nog je hand op de onderrug van de ander wanneer ze thee inschenkt.

Niet als prelude. Niet als vraag, maar als (h)erkenning.